پیکر فرهاد
۱۳۸٥/۳/٦

 

 

  صورتم را در دست هام گذاشتم و به اين فكر كردم كه نبايد بيش از حد دست و پا بزنم . دانستم كه خيلي چيزها به اختيار آدمي نيست، زندگي خواب هاي گذشته است كه تعبير مي شود .

 زندگي تاب خوردن خيال در روزهايي است كه هرگز عمرمان به آن نمي رسد .

 زندگي آغاز ماجراست

                                                                                                                                                                                                                                          

مي خواستم فكرم را جمع كنم  ويك بار گذاشته ام را يا آينده ام را مرور كنم .

مي دانستم كه آدمي وقتي راه مي افتد يك پا پس است و يك پا پيش ،

وقتي كه ايستاده انگار مثل پروانه در جعبه

 آينه اي به ديوار دوخته شده است .اما گيج شده بودم . نمي دانستم به گذشته فكر كنم يا به آينده فكر كنم . بي اختيار يادم آمد كه زماني روي تختخواب چركمرده اي خوابيده بودم و دو شمعداني قديمي بالاي سرم  دو هاله گرد نيمه كاره به ديوار انداخته بودند .

هر چند كه الزامي براي وجود هاله ها نبود ، اما براي تقدس آن لحظه هاي ناب ، ديوار مقابل مثل محراب شده بود. دو محراب تو در تو كه در ته آن ها نور سبزي مي سوخت  زير آن       نور سبز ، جواني با موهاي پريشان دف مي زد و دهنش بوي خمر مي داد .

 مي گفتند شيخ او را از كوچه پس كوچه ها يافته است و گفته است: اي پسر ، بيراهه مرو! و جوان از درد گفته است چه كنم؟ شيخ گفته است كه با ما بيا

تا سپيده نزد شيخ مناجات مي كرد و هو مي كشيد و هو مي كشيد و هو مي كشيد ، جوان لاغر ونحيف ، گرسنه اش بود و خودش هم نمي فهميد .

 دف مي زد و نفسش بوي خمر مي داد .

 سپيده كه مي زد از گرسنگي مرده بود ، وشيخ زار مي زد كه ما هفتاد سال .............

گويا كسي مرا مي خواند!

نمي دانم

 

متولد شب یلدا

[ خانه| آرشيو | پست الكترونيك ]